De overlast door everzwijnen blijft groot. De voorbije weken waren er opnieuw talrijke meldingen van omgewoelde tuinen, onder meer in Limburg en de Antwerpse Kempen. Ook op de weg zorgen everzwijnen voor gevaarlijke situaties. Minister Brouns erkende eerder al dat Vlaanderen in het everzwijnenbeheer een tandje moet bijsteken. Vlaams Parlementslid Lydia Peeters (Anders.) wil nu weten welke concrete stappen sindsdien zijn gezet en zal de minister hierover ook bevragen in de commissie. “De problemen zijn gekend en de instrumenten liggen op tafel. Nu moet de Vlaamse Regering zorgen dat ze ook werken”, aldus Peeters.
Everzwijnen zijn al lang niet meer alleen een probleem voor landbouwers of natuurgebieden. Ze duiken steeds vaker op in woongebieden, woelen tuinen om en kunnen ook voor gevaarlijke situaties op de weg zorgen. Lokale besturen, jagers en wildbeheereenheden leveren inspanningen, maar kunnen dit probleem niet alleen oplossen.
Bijkomende maatregelen
Ondanks afschot en drukjachten blijven meldingen over schade binnenkomen. Peeters wil daarom weten welke bijkomende beheersinstrumenten Vlaanderen mogelijk wil maken en welke juridische of praktische obstakels nog moeten worden weggewerkt.
Zo stelt Hubertus Vereniging Vlaanderen voor om boogjacht als aanvullend instrument mogelijk te maken op plaatsen waar klassieke jachtmethoden moeilijk inzetbaar zijn. Minister Brouns wacht hierover expertenadvies af. Peeters wil weten wanneer dat advies er komt en of bij een positieve beoordeling proefprojecten mogelijk zijn.
Ook vraagt ze dat de Vlaamse minister aandringt bij de federale collega om snel werk te maken van de uitvoeringsbesluiten, zodat nachtkijkers en geluidsdempers snel kunnen gebruikt worden bij de bestrijding van everzwijnen.
Vlaanderen mist volledig zicht op meldingen
Ook de registratie blijft versnipperd. Meldingen over aanwezigheid, overlast en schade komen binnen via lokale besturen, Vlaamse meldingssystemen en de jachtsector. Daardoor ontbreekt een volledig Vlaams beeld.
Volgens Peeters maakt dat gericht beheer moeilijker: “Je kunt geen probleem aanpakken als je niet correct weet waar het zich voordoet. Vlaanderen moet zorgen voor één duidelijk beeld van de meldingen en schadegevallen.”
294 dossiers, één schadevergoeding
Ook de schadevergoeding blijft volgens Peeters een pijnpunt. Sinds de invoering van de regeling werden 294 dossiers voor everzwijnschade ingediend. Slechts één dossier leidde tot een effectieve vergoeding: 269,32 euro in 2022.
Een belangrijk struikelblok is de bewijslast. Voor schade door bejaagbaar wild gelden strikte voorwaarden, onder meer rond de herkomst van de dieren en de mogelijkheid tot jacht of bestrijding. Een schadevergoeding die op papier bestaat maar in de praktijk nauwelijks toegankelijk is, biedt mensen weinig bescherming. Bewijs maar eens waar een everzwijn vandaan kwam voordat het uw tuin, grasland of gewassen omwoelde. De minister kondigde aan de regeling te bekijken. Dan moet daar nu ook gevolg aan worden gegeven.
Peeters vraagt een gecoördineerde Vlaamse aanpak met een betere registratie, voldoende werkbare beheersinstrumenten en een haalbare schaderegeling.
“Everzwijnen kennen geen gemeentegrenzen. Vlaanderen kan dit niet afschuiven op gemeenten, jagers of wildbeheereenheden. Preventie blijft belangrijk, maar wie inspanningen doet en toch aanzienlijke schade lijdt, mag niet alleen met de rekening achterblijven. De overheid moet hier doen wat moet: zorgen dat de aanpak op het terrein ook echt werkt”, aldus Lydia Peeters. Ze roept de minister dan ook op om hier snel werk van te maken.
Zie ook:
Delen op
