De Vlaamse Regering belooft de regeldrift terug te dringen, maar ondernemers, landbouwers, burgers en lokale besturen blijven geconfronteerd met een kluwen van regels, richtlijnen en procedures die investeringen afremmen en voor rechtsonzekerheid zorgen. Naar aanleiding van de hoorzitting over gold-plating in het Vlaams Parlement vraagt Vlaams volksvertegenwoordiger Lydia Peeters (Anders.) concrete actie. “We hebben al genoeg studies, werkgroepen en vereenvoudigingsoefeningen gehad. Wat we nodig hebben, zijn minder regels en meer rechtszekerheid. Niet morgen, maar vandaag.”
Gold-plating ontstaat wanneer Vlaanderen bij de omzetting van Europese regelgeving bijkomende verplichtingen oplegt die verder gaan dan wat Europa voorschrijft. Dat kan leiden tot extra administratieve lasten, hogere kosten en een concurrentienadeel voor Vlaamse ondernemingen.
De Vlaamse Regering beloofde in haar regeerakkoord nochtans uitdrukkelijk om gold-plating tegen te gaan en overbodige regelgeving af te bouwen. Volgens Peeters blijft de kloof tussen die ambitie en de realiteit op het terrein groot.
Europa krijgt vaak de schuld van onze complexe regelgeving, maar Vlaanderen legt zichzelf ook bijkomende verplichtingen op. Dat is geen theoretische discussie. Het gaat over ondernemers die investeringen uitstellen, landbouwers die geconfronteerd worden met steeds strengere voorschriften en burgers die vastlopen in vergunningsprocedures. Dat kost tijd en geld en ondermijnt het vertrouwen in de overheid.
Ook administratieve richtlijnen en kaarten zorgen voor een regeljungle
Volgens Peeters gaat het probleem verder dan gold-plating alleen. Ook administratieve richtlijnen, beleidskaarten en niet-bindende adviezen, de zogenaamde 'soft law', wegen steeds zwaarder door in de praktijk.
Ze verwijst onder meer naar de pluviale overstromingskaarten, de grachtenkaart en de toenemende impact van administratieve adviezen op vergunningsbeslissingen. Burgers en ondernemers worden steeds vaker geconfronteerd met bijkomende voorwaarden waarvan niet altijd duidelijk is waar ze vandaan komen, waarom ze nodig zijn en welke juridische waarde ze hebben. Richtlijnen kunnen nuttig zijn, maar mogen geen parallel regelgevend kader worden.
Eerder kaartte Peeters al aan dat de Vlaamse overheid geen volledig overzicht heeft van de soft law binnen de beleidsdomeinen Omgeving en Landbouw. “Maar hoe kan je regels schrappen als je niet eens weet welke er allemaal zijn? Je kan geen geloofwaardige vereenvoudiging doorvoeren zonder eerst in kaart te brengen welke verplichtingen worden opgelegd en welke daarvan echt noodzakelijk zijn.”
Van beloftes naar een concreet afbouwplan
Peeters nam daarom het initiatief tot een voorstel van resolutie om gold-plating in Vlaanderen systematisch in kaart te brengen en af te bouwen. Ze vraagt een publiek toegankelijke inventaris, een concreet en meetbaar afbouwplan en een systematische toets om onnodige gold-plating bij nieuwe regelgeving te vermijden.
Het volstaat niet om te beloven dat er geen nieuwe overbodige regels bijkomen. Ook de bestaande regelgeving moet kritisch tegen het licht worden gehouden. We hebben al heel wat studies en vereenvoudigingsoefeningen gehad, denk aan het project Regelrecht. Maar hoeveel regels zijn er daadwerkelijk geschrapt? Hoeveel administratieve lasten zijn verdwenen? En hoeveel tijd en geld hebben burgers en ondernemers daarmee bespaard? Dáár moet de regering op worden afgerekend.
Niet minder bescherming, wel minder regeldrift
Peeters benadrukt dat de strijd tegen regeldrift niet betekent dat noodzakelijke bescherming van milieu, gezondheid of dierenwelzijn moet verdwijnen.
“Maar wie strengere regels wil opleggen, moet kunnen aantonen waarom die nodig zijn, wat ze opleveren en welke gevolgen ze hebben. Meer regels betekenen niet automatisch beter beleid. De Vlaamse regering moet stoppen met aankondigen dat ze de regeldrift zal aanpakken en eindelijk beginnen met regels te schrappen. Wat noodzakelijk is, behouden we. Wat overbodig is, moet verdwijnen. Minder regels, meer vertrouwen en meer ruimte voor initiatief. Dat moet de ambitie zijn”, besluit Lydia Peeters.
Delen op